simply's profileSimplyPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
April 02 ...อ่านให้จบ...แล้วบอกทีว่า...คิดอะไรในใจ (1)...แม่ก้าวเดินอย่างมั่นคงมาขึ้นรถ... มั่นคงจนฉันใจหาย " หนักมั๊ยแม่ อิ๋วถือกล่องให้แล้วกัน " ฉันเอื้อมมือไปฉวยกล่องเก่าๆ นั้นจากมือแม่ แต่ไม่สำเร็จ แม่เม้มปากอย่างเด็ดเดี่ยว และตามองถนนอย่างระมัดระวัง ส่วนมือประคองกล่องที่ว่าไว้อย่างมั่นคง... วันสุดท้ายแล้วที่แม่จะอยู่ในความดูแลของฉัน เมื่อตอนคุยกันกับแม่.. ความโล่งอกทำให้ฉันมีความสุขมาก..... สุขที่แม่เข้าใจความจำเป็นของลูกที่ตัดสินใจส่งแม่ไปอยู่ที่อื่น แน่นอน..ตรงนั้น.. ตรงที่ใหม่ทีแม่จะไปอยู่ ทุกคนจะมีความสุข เพราะเป็นสถานที่สำหรับคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน สถานที่ซึ่งรวมเอาคนที่มีความรู้สึก ความต้องการ ความคิดอ่านและอะไรต่อมิอไรหลายๆ อย่างที่เหมือนกัน มาไว้ใต้ชายคาเดียวกัน มันเป็นทฤษฎีที่ถูกต้อง!! ทฤษฎีของการแยกประเภท แยกโลกออกจากกันให้ชัดเจน เพื่อลดความขัดแย้ง ในต่างประเทศที่พัฒนาแล้วสังคมล้วนเป็นเช่นนี้............ "ไปก็ไปซี ว่าแต่แกจะกินอยู่ยังไงล่ะ" แม่ตอบง่ายๆ หลังจากฟังลูกสาวคนเล็กพูดวกวนอยู่เป็นนานสองนาน ใจวาบลึกเหมือนกัน กับคำพูดของแม่ที่ห่วงฉันจะอยู่กินยังไงต่อไป "แม่อย่าห่วงเลย อิ๋วโตแล้ว " ฉันตอบแม่อย่างเด็ดเดี่ยวบ้าง นับแต่วันที่คุยกันแล้ว แม่ยังดำเนินชีวิตปกติ เพื่อรอวัน.." ย้ายบ้าน "........... แม่ไม่ได้ลุกขึ้นมาเก็บสมบัติของแม่อย่างที่ฉันคิดไว้ แม่ไม่ได้มีอาการซึมเศร้าเหงาหงอยอย่างที่พวกเราพี่ๆ น้องๆ กลัวกัน และแม่ไม่ได้พูดจาโต้แย้งกับฉันเหมือนเรื่องอื่นๆ ที่เคยเป็นมา พวกพี่ๆ และบรรดาสะใภ้กับเขยๆ ทั้งหลายเสียอีกที่รุมถล่มฉันอยู่หลายวัน " แม่คนเดียว อยุ่อีกไม่กี่ปี ก็ไม่น่าต้องผลักไสแกไปอย่างนั้น "...นี่พี่สาวคนโต " คนแก่ก็ยังงี้แหละ บ่นบ้างว่าบ้างจะอะไรกันนักหนา ชั่วดีก็แม่เรา จะส่งแกไปทำไมกัน.. แถมไอ้เนิร์สซิ่งโฮมที่ไปหามาก็ราคาแพงเป็นบ้า..." ส่วนนี่ก็พี่เขยจอมตืด " แม่คงเสียใจพิลึก แกลองไปคิดดูใหม่ดีๆ แล้วกันว่าจะส่งแม่ไปจริงๆ เหรอ " "แกก็หัดใจเย็นๆ ลงมั่งซี ลูกผัวก็ไม่มี แม่คนเดียวก็ดูไม่ได้ แล้วแกจะไปอยุ่กะใครเขาได้.." ..เออ..เอาเข้าไปได้.. พวกดีแต่พูด..พูดกันดีนัก แต่ไม่เห็นมีใครมาดูดำดูดีแม่ซักคน..นอกจากฉัน!! ก็ไอ้ที่ไม่มีลูกมีผัวทุกวันนี้.. ก็เพราะแม่นั่นแหละ.. วันๆ เวลาที่เหลือจากการทำงานต้องอุทิสให้แม่ไปจนหมดแล้ว จะไปพักร้อนยาวๆ ก็ไม่ได้.. เพราะไม่มีใครยอมมาดูแม่ให้ พวกปากดีที่ว่า ตำหนิฉันนั้นแหละตัวดีนักละ.. วันหยุดยาวทีไรต่างเผ่นกันไปพักร้อนยังกะผึ้งแตกรัง " โอ๊ย!! ไม่ได้หรอก..ฉันจองโรงแรมไว้แล้ว แกไว้ไปคราวห้าซี .. เอาเถอะน่า แล้วจะซื้อของมาฝาก..."......... อ๊วกจะแตก..ใครอยากได้ของฝากพรรค์นั้น ขนมหม้อแกง ปลาเค็ม กุ้งแห้ง ลูกหยี กล้วยฉาบ และของบ้าๆ บอๆ อีกเป็นพะเรอ.. แม่ก็ไม่กิน ฉันก็ไม่กิน เดือดร้อนต้องขนไปแจกต่ออีกต่างหาก.. ทุเรศ! แล้วฉันจะไปพึ่งใครได้ ไม่มีคำว่าพักร้อน ไม่มีวันหยุดยาวอย่างใครๆ เขา ไม่มีงานเลี้ยงตอนค่ำ ไม่มีงานวันเกิดเพื่อนหรืองานสนุกอะไรทั้งนั้น สรุปแล้วฉันจะหาโอกาสที่ไหนไปมีแฟนล่ะ เลยกลายเป็น " ลูกเหลือขอ "อยู่คนเดียวในบ้านนี่แหละ ........................................................ ลูกสาวสามคนในบ้าน มีคนมา " ขอ " ไปหมด ยกเว้นคนสุดท้องอย่างฉัน ใครจะมาซาบซึ้งกับความเป็น " ลูกเหลือขอ " ได้ดีเท่าฉัน ใช่ว่าฉันจะสวยน้อยกว่าพี่อ้อย พี่แอ๊วและพี่อ๋อม และใช่ความรู้จะด้อยกว่าพี่คนอื่นๆ เพียงแต่แม่พวกนั้นมันเกิดก่อน เลยได้โอกาสตัดช่องน้อยแต่งงานกันไปหมดแล้ว ฉันเลยกลายเป็นคนสุดท้ายที่พลาดเก้าอี้ดนตรีไปซะฉิบ!! ตกที่นั่งต้องมานั่งเลี้ยงแม่... ทนฟังแม่บ่นและคอยเถียงกับแม่ในทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องเสื้อตัวใหม่ ทรงผมใหม่ อาหารเย็นของแม่แต่ละวัน และวันที่แม่ต้องไปไหว้เจ้าตามวัดต่างๆ ก็ไม่รู้เป็นไง ให้ตายเถอะ! มันเหมือนแกล้ง.... แม่จำต้องไปไหว้พระไหว้เจ้าเอาวันที่อยากออกไปช้อปปิ้ง หรือมีนัดกับใครต่อใครทุกทีซิน่า.. " แม่ไปวันอื่นไม่ได้เหรอวันนี้อิ๋วจะไปดูหนังกับเพื่อน " แต่ไม่ไม่เคยแยแสท่าทางกระฟัดกระเพียดและเสียงสะบัดของฉันเลย " วันนี้เป็นวันดี วันเทวดาลงมาจากสวรรค์วันอื่นไปไม่ได้ " หรือไม่ก็... " วันนี้เป็นวันพระใหญ่ปีนึงมีไม่กี่วันเองไม่ไปไหว้ได้ไง " โอ๊ย ! จะบ้าว่ะ...อยากขว้างแก้วขว้างจานให้มันสาแก่ใจนัก ไอ้เรื่องไหว้พระไหว้เจ้าของแม่นี่.. ถือเป็นวาระจรนะ นอกเหนือจากพวกเจ้าประจำคือ ไปหาหมอทุกเดือนและซื้อยา ส่วนที่เป็นกรณีฉุกเฉินพิเศษก็ชักบ่อย จนกลายเป็นเจ้าจำนำกันไปคือ.. เดี๋ยวหวัดเล่นงาน เดี๋ยวท้องเสีย วันดีคืนดีก็หกล้มหกลุกให้อารมณ์เสียระหว่างทำงาน ก็จะไม่อารมณ์เสียได้ไง.. ฉันเป็นพนักงานคนเดียวในบริษัทที่ต้องขาดงานหรือมีอันต้องเหตุให้เผ่นกลับบ้านด่วนจี๋กลางคันบ่อยที่สุด จนแค่เดินเข้าไปหาเจ้านายโดยไม่ต้องอ้าปากพูดเจ้านายก็โบกมือไล่อนุญาตแล้ว ฉันเริ่มรู้ชะตากรรมตัวเองดีว่า คงไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องเลื่อนตำแหน่ง หรือเงินเดือนขึ้นแบบก้าวกระโดดอย่างคนอื่นๆหรอก จนกว่าแม่จะตาย !!! แล้วเมื่อไหร่ล่ะ....แม่ถึงจะตาย ฉันอาจจะตายก่อนแม่ก็ได้ใครจะรู้..!!! ........................................................................................ TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://simplyratch8123.spaces.live.com/blog/cns!7F89C6894068B782!158.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
