แม่ขึ้นรถเรียบร้อย พร้อมเอากล่องของแม่วางบนตัก โดยไม่ยอมให้ฉันเอาไปวางไว้เบาะหลัง
พอพ้นซอยเท่านั้นแหละ  รถติดเป็นแพเต็มถนน  ฟ้าที่ดำทะมึนตั้งกะเช้าก็สำแดงอาการทันที..
กลายเป็นฝนตกลงมาห่าใหญ่  โดยไม่ต้องมีอารัมภบท มันดูน่าเบื่อเหลือเกินสำหรับอาการฝนตกรถติด
" แม่หนาวมั๊ย จะได้หรี่แอร์ "  แต่แม่สั่นหน้า
ตั้งแต่ออกจากบ้าน... แม่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย
" แม่เอาของมาน้อยจัง " ในเมื่อแม่ไม่พุด ฉันเลยต้องพูดไม่งั้นคงเครียดเป็นบ้า...
กับประโยคนี้ของฉัน แม่เริ่มพูดขึ้นมาได้..
" ที่เอามานี่ก็ทั้งชีวิตแล้วอย่างอื่นไม่รู้จะเอามาทำไม มันไม่จำเป็น เสื้อสองชุด รองเท้าแตะคู่ก็พอ
เอาไปมากเดี๋ยวโดนขโมยน่ะซี "   ฉันลอบถอนใจ..ยังดีที่แม่คุยขึ้นมาบ้าง
แม้จะเป็นการพูดแบบมองโลกในแง่ลบไปหน่อยก็ตาม.... แม่ก็ยังงี้แหละ..กลัวของหาย
กบัวคนมาขโมยของของตัว  บางทีโวยวายแทบตาย ปรากฏว่าของที่ว่าหายนั้นอยู่ในลิ้นชักของตัวเองแท้ๆ
.....................
รถบนถนนขยับได้ทีละนิดสลับกับอาการหยุดนิ่งอยู่กับที่ทีละนานๆ ฝนบนฟ้าก็เทลงมายังกะเทวดากำสรวล
ฉันมองดูกล่องบนตักแม่  ที่แม่ใช้ใส่ของไป " บ้านใหม่ "
ม้นเป็นกล่องกระดาษสีน้ำตาลเก่าแก่ด้วยกาลเวลา..  กล่องแบบนี้เดี๋ยวนี้เขาคงเลิกผลิตแล้ว
และผงซักฟอกยี่ห้อนั้นก็คงเลิกผลิตไปนานหลายปีแล้ว  ยิ่งดูจากวันเดือนปีที่ผลิตตรงข้างกล่อง
ยิ่งเห็นว่ามันเก่าเชียว  ลังผงซักฟองของแม่จะว่าไปจริงๆ  ขนาดกำลังพอดี..
เพราะพอวางบนตักแล้ว ขนาดพอดีกับตักแม่เลย...มีรอยปะตามวิธีการของแม่อยู่หลายแห่ง
รวมทั้งเชือกฟางสีชมพูหม่นที่แม่ใช้รัดรอบกล่องกลายๆ ทบ
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแม่ไม่เปลี่ยนกล่องใหม่ ทั้งที่เราก็มีกล่องแบบนี้หลายใบอยู่
วันนี้แม่ประคองกล่องของแม่อย่างเบามือ มันดูน่าขันยังกะพวกบ้านนอกเวลากลับบ้าน
วันก่อนฉันเอากระเป๋าใบเก่งของฉันให้แม่ แต่แม่ไม่เอา
" ไม่เอา ย้ายไม่ได้ ย้ายแล้วเดี๋ยวมันสับสนกันหมด  เอาไว้ในกล่องน่ะดีแล้ว.."....
ตั้งแต่จำความได้..  ก็เห็นแม่ลากเจ้ากล่องใบนี้เข้าๆ ออกๆ อยู่หลายหน
แต่ไม่มีใครเคยถามแม่ซักทีว่ามีอะไรในนั้น  พวกเรามักเรียกว่า.." กล่องของแม่ " ก็เท่านั้น
และเป็นอันรู้กันว่า..  ห้ามย้าย..ห้ามรื้อกล่องของแม่..  เด็ดขาด.........
" มีอะไรในกล่องมั่งล่ะ "   ไหนๆ แม่จะไม่อยู่แล้ว ฉันเลยถามขึ้น
แม่มีอาการกระตือรือร้นเชียวเวลาพูดถึงกล่องของแม่ รีบดึงเชือกฟางสีชมพูที่ผูกบนกล่องออกมาอย่างเบามือ
แล้วเริ่มหยิบของในนั้นออกมาให้ดู...........
.....................................................
" มีแต่ข้าวของเกี่ยวกับพวกแกทั้งนั้นแหละ  บนๆ นี่ก็รูปพวกหลานๆ ทั้งหลาย ล่างๆ ก็จะเป็นรูปพวกแก "
แม่หยิลสมุดอัลบั้มใส่รูปขึ้นมาเล่มหนึ่ง แล้วเปิดดูทีละหน้า พร้อมกับยิ้มกว้าง
" นี่..ตาเอกตอนเกิดใหม่ๆ ตัวมันแดงเชียว หน้าเหมือนแม่มันยังกะแกะ พอโตแล้วซนเป็นบ้า ยายมันเลี้ยงซะเสียคน "
นี่ก็เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของแม่ คือ มีช่องว่างเป็นต้องจิกลูกสะใภ้และครอบครัว
แม่ยังหยิบโน่นหยิบนี่ออกมาอย่างช้าๆ พวกรูปทั้งนั้นแหละ มีทั้งรูปลูกชาย ลูกสาว หลานยาย หลานย่า
รูปวันแต่งงาน รูปรับปริญญา รูปเด็กเกิดใหม่ รูปที่พวกลูกๆ หลานๆ ไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน แม่เก็บไว้ยังกะของมีค่า
แล้วก็มาถึงบรรดากระดาษรุ่งริ่ง กระดาษพวกนั้นบางและเก่าจนแทบกระจาย เมื่อโดนลมจากเครื่องปรับอากาศหน้ารถ
" อุ๊ย!! อะไรน่ะ.."
ฉันรีบปัดหน้ากากเครื่องทำความเย็นให้พ้นหน้าตักแม่ก่อนที่กระดาษคร่ำคร่ำพวกนั้นจะร่วงปลิวไปตามแรงลม
" วันเกิดพวกแก กับพวกหลานๆ ไงฉันเก็บไว้ทุกคนแหละ ไม่ยังงั้นเวลาไหว้พระ จำไม่ได้ว่าเกิดกันเมื่อไหร่
เรามันครอบครัวใหญ่ จำไม่หมด นี่..นี่..แผ่นนี้วันเกิดตาอึ่ง ตอนมีลูกคนแรกมันสับสนวุ่นวายไปหมด
ทีแรกไม่รู้จะจดวันเกิดลูกยังไงดี แต่ยายน่ะซี รีบฉีกปฏิทินออกมายัดใส่มือบอกว่า..เอ้า!! วันเกิดลูกเก็บไว้ซะ..
ตั้งกะนั้นมา พอใครเกิดฉันก็ฉีกวันที่เก็บไว้ทุกที..ฉันมันคนไม่รู้หนังสือไม่เหมือนพวกแกหรอก
มีคอมพิวเตอร์ มีอะไรกัน แต่ไม่เห็นมีใครจำวันเกิดแม่ได้ซักคน วันตายพ่อยังไม่รู้เลย..
ฉันต้องนั่งไหว้อยู่คนเดียวทุกที!! .....
น้ำเสียงของแม่ไม่ได้มีอาการน้อยใจหรือเสียใจอาจะเป็นเพราะแม่กำลังชื่นชมของที่เก็บไว้ในกล่องอยู่ก็ได้
ปฏิทินที่แม่ว่านั้น..เป็นกระดาษสีนวลบางๆ ใบใหญ่บ้างเล็กบ้าง ตามแต่ว่าปีไหนเขาจะผลิตปฏิทินออกมาขนาดไหน
ตอนเด็กๆ อาเจ๊ร้านขายของชำแถวบ้านจะเอามาแจกให้ทุกปีพอเขาเลิกแจกแม่ต้องไปซื้อที่ตลาดเก่าเยาวราชนู่นแหละ
ตอนหลังพี่อึ่งเป็นคนเอามาให้ทุกปีเพราะที่บ้านเขามีคนเอามาให้  แต่เขาไม่แขวนเพราะเชย
มันเป็นปฏิทินทางจันทรคติที่แยกวันที่ออกเป็นวันละหนึ่งแผ่นตัวเลข   วันที่พิมพ์ตัวโตสีดำเด่นอยู่กลางหน้ากระดาษ
ถ้าเป็นวันหยุดตัวเลขจะเป็นสีแดงแทน