simply's profileSimplyPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
April 02 ...อ่านให้จบ...แล้วบอกทีว่า...คิดอะไรในใจ... (3)พวกเราทุกคนคุ้นกับปฏิทินของแม่ดี เพราะแม่สอนพวกเราทุกคนหัดอ่าน หนึ่ง สอง สาม จากปฏิทินพวกนี้แหละ พี่อั๋นนั้นโดนแม่ตีมือมากที่สุด เพราะอ่านไปฉีกเล่น " อย่าฉีก เดี๋ยวแม่ไหว้เจ้าไม่ถูก " แม่จะหวงปฏิทินมาก เพราะบนกระดาษแต่ละใบนั้น นอกจากวันที่ตัวมหึมาเห็นเด่นชัดโดยไม่ต้องใส่แว่นแล้ว ยังมีคำทำนายสั้นๆ อยู่ด้วยสำหรับคนเกิดในวันนั้น และมีฤกษ์ผานาทีกำกับไว้ว่า.. วันนั้นควรทำการมงคลหรือไม่ควรทำอะไร และที่สำคัญ..ใบ้หวยแม่น!!! " ลูกแปดคน ก็มีแต่แกนี่แหละ ที่เล่นเอาฉันไม่เป็นอันกินอันนอน " " อ้าว! ทำไมล่ะ " เออ นี่เป็นความรุ้ใหม่ทีเดียวสำหรับฉัน " ตอนแกเกิดในปฏิทินเขาเขียนไว้ว่า ชะตาไม่ดี เลี้ยงยาก ไอ้ฉันเลยร้องไห้ซะเป็นวรรคเป็นเวร พ่อแกเค้าหาว่าบ้า เฮ้อ! จริงไม่จริงคนเป็นแม่ก็ต้องเชื่อไว้ก่อนน่ะแหละ ของมันอยู่ในท้องมาตั้งเก้าเดือน ใครไม่รักไม่หวงก็บ้าแล้ว ผู้ชายจะมารู้อะไร เค้าไม่ได้มาอุ้มท้องแบบเรานี่ ๑ " พูดถึงพ่อแล้วแม่อดค้อนลมค้อนแล้งไม่ได้ ก่อนจะพูดว่า... " พอออกจากโรงพยาบาลอยู่เดือนยังไม่ครบดี ฉันก็รีบไปไหว้เจ้าเลย ย่าแกด่าซะไม่มีดี เค้าห่วงกลัวเราไม่สบายได้ ตอนนั้นเราก็ไม่รู้เลยเสียอกเสียใจยกใหญ่ พอไปไหว้เจ้า เสี่ยงเซียมซีก็พูดเหมือนกัน เค้าว่า แกเลี้ยงยาก เพราะดวงมันมายังงั้น แต่จะมีความก้าวหน้าในชีวิต เฮ้อ ! ไอ้ฉันน่ะ เลี้ยงแกมาชนิดไม่ยอมให้ใครอุ้มเลย กลังพี่เอาไปทำแข้งขาหัก ไปโรงเรียนก็จุดธูปทุกเช้าให้แคล้วคลาด เวลาไปไหนๆ ก็ต้องบนพระทุกที่ให้แกไปดีมาดีกว่าจะโตมาได้ เฮ้อ !! .. แม่ถอนหายใจอยู่หลายครั้งกว่าจะพูดจบได้ ความเงียบกริบเกิดขึ้นพักใหญ่ นอกจากเสียงฝนและเสียงเครื่องปรับอากาศในรถแล้ว มันเงียบจนฉันรู้สึกเหมือนอยู่ที่ไหนซักแห่งในโลก ที่ไม่ใช่บนถนนมีรถติดเป็นแพอย่างนี้... ................................................. " แกจะเอาฉันย้ายไปอยู่ไอ้เนิร์สซิ่งโฮมของแก ฉันก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรหรอก คนแก่แล้วมีที่นอน มีข้าวให้กินสามมื้อก็พอ ห่วงก็แต่แกน่ะแหละ.. อีกไม่กี่ปีก็จะสามสิบห้าอยู่แล้ว ต้องระวังตัวให้ดี อย่าลืมไปทำบุญไหว้พระซะนะ จะได้อายุมั่นขวัญยืน ถ้าฉันยังอยู่กะแกก็จะได้ไปจัดการให้ แต่ต่อไปแกต้องทำเองแล้ว ค่ำมืดดึกดื่น เข้าบ้านออกบ้านต้องระวังหน่อย " แม่พูดพร้อมกับที่ค่อยๆ เรียงกระดาษ และรูปทั้งหมดลงไปในกล่องของแม่อย่างเดิม " ไอ้กล่องนี่ไม่ได้เปลี่ยนเลยนะ ตั้งกะมีลูกคนแรก มีอะไร ฉันก็เรียงไปเรื่อยๆ หลายสิบปี แต่มันยังกะคอมพิวเตอร์พวกแกเลยนะ แถมแม่นไม่มีอะไรเท่า พวกแกซะอีกหลงๆ ลืมๆ " .............................................................................................................................. ฉันไม่เคยรู้เลยว่า.. กล่องของแม่จะบันทึกชีวิตของครอบครัวเราไว้ได้มากขนาดนี้ มิน่าแม่จะจำวันสำคัญของพวกเราได้แม่นอย่างไม่น่าเชื่อ ที่แท้แม่มีทีเด็ดตรงกล่องนี่เอง เห็นแม่ลากออกมาดูบ่อยๆ แล้วเก็บไว้อย่างดีทุกที ฉันคงนั่งนิ่งไปนาน ถ้าแม่ไม่พูดขึ้นว่า " แกก็อย่าไปคิดอะไรมากเลย ฉันรู้ว่าพวกพี่ๆ เค้าเอาภาระมาใส่แกมากเกี่ยวกับตัวฉัน แต่คนเดี๋ยวนี้ภาระแยะ ไหนจะส่งลูกไปโรงเรียน ไหนจะเอาลูกไปสอบ ไปวิ่งเต้นเรื่องนั้นเรื่องนี้ ผัวมันยังต้องไปตีกอล์ฟอีก แม่พวกสะใภ้ก็ต้องวิ่งกลับไปดูพ่อแม่เค้า อะไรๆ ฉันก็รู้ แต่ทำไงได้ล่ะ.. คนมันยังไม่ถึงคราวตาย มันก็ต้องอยู่ไปยังงี้แหละใช่ว่าอยากตายก็จะได้ตายซะที่ไหน แก่แล้วลำบาก ไปไหนต้องอาศัยคนอื่นทำอะไรก็ต้องออกปาก ไหว้วานคนนั้นคนนี้ มันเหมือนต้องตากหน้าไปอ้อนวอนเค้า ไอ้ที่เคยคล่องๆ ก็กลายมาเป็นภาระ ความจริงไอ้ที่แกไม่มีผัว ฉันก็ห่วงอยู่เหมือนกัน บางทีถ้าไม่มีภาระเรื่องแม่ แกอาจจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาซักที " ............................................. เงาดำในใจฉันเริ่มคลี่ขจายออกกลายเป็นเพียงหมอกบางๆ ฉันแหงนหน้าไปดูท้องฟ้านอกรถ ฝนเริ่มตกบางตา แสงสว่างสามารถส่องผ่านเมฆมาได้บ้าง... " แกอย่าห่วงฉันเลย ห่วงตัวเองดีกว่า ไอ้ที่ฉันจะไปอยู่มันคงดี เพราะราคามันแพง จะมีคนแก่ซักกี่คนที่ได้ไปอยู่ที่แพงๆ อย่างนั้นห่วงตัวเองเถอะ ถ้าเจอคนดีพอใช้ได้ก็อย่าเลือกมากมาย รีบแต่งงาน รีบมีลูก แก่แล้วจะได้ไม่ลำบากดูอย่างชั้นซี อย่างน้อยถึงลูกไม่มีเวลาให้ ก็ยังมีคนส่งเงินมาให้ใช้ ถ้าไม่มีลูกจะยิ่งลำบากมากกว่านี้ " ฉันไม่รุ้จะพูดอะไร เงียบกันไปซักพักหนึ่ง ฉันบอกแม่ว่า.. " อิ๋วจะไปหาแม่บ่อยๆ " " อย่าพูดยังงั้นเลย เดี๋ยวนี้การจราจรมันสาหัสเหลือเกิน เวลาก็ไม่ค่อยมี เรื่องต้องทำก็มีแยะไปหมด เอาเป็นว่า ว่างก็มาแล้วกันแต่ถึงพวกแกไม่มา ฉันก็ไม่เดือดร้อนหรอก ชีวิตทั้งชีวิตของชั้นอยู่ในนี้หมดแล้ว อยากเห็นหน้าลูกก็ดูเอาในนี้ อยากเห็นหน้าหลานก็ดูเอาในนี้ ไม่ต้องมานั่งคอยให้เสียเวลา เปิดกล่องของแม่มาก็เห็นหน้าพวกแกได้ทันที " แม่ขยับตัวเล็กน้อย เพื่อกอดกล่องให้กระชับขึ้น .......................................................... รถบนถนนเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ พร้อมกับฝนที่ขาดเม็ดอีกไม่กี่เมตรจะถึงสี่แยกแล้ว และมีป้ายให้กลับรถได้ ฉันพารถเบียดเข้าเลนขวาเพื่อกลับรถ แม้รถคันอื่นจะบีบแตรด่ากันขรม แต่ฉันไม่สนใจ.. ฉันกำลังนึกถึงตัวเองตอนแก่ และมีกล่องอย่างแม่สักใบ คงดีไม่น้อยที่จะได้อวดลูกๆ ของฉันถึง " กล่องของแม่ "........... .................................................................................. TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://simplyratch8123.spaces.live.com/blog/cns!7F89C6894068B782!156.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
